Mevrouw Mertens,

 

Hierbij laat ik u weten dat ik mijn mechelse scheper CASSIE vanmorgend zachtjes heb laten inslapen.Ik adopteerde het teefje in jullie asiel als puppie van 8 weken oud (overeenkomst n° 2528 van 29/02/1996). Eind 2005 werden knobbeltjes in haar melkklierstreek waargenomen.Door haar 10 jarige leeftijd heeft de woekerende kanker zich heel langzaam uitgebreid.Ze bleef levendig, waakzaam en trouw tot enkele weken terug.Haar tumoren begonnen toen in razendsnel tempo uit te groeien.
De voorbije tien dagen waren een echte beproeving, zowel voor mijzelf als voor de kinderen.Straks is de school uit en moet ik hen het droevige nieuws vertellen.Met dank aan het asiel en in het bijzonder aan An Vanlingen,
dochter van collega-douanier in de Antwerpse haven.Zij bracht mij op de hoogte van de nest pas binnengebrachte mechelaars.Op dat moment verwerkte ik een inbraak in mijn huis.Het jonge diertje kon niet snel genoeg volwassen zijn om mij bescherming te bieden.Cassie heeft een gelukkig en lang hondenleven achter de rug.Nu is haar taak volbracht en mag zij nog voort over ons waken in een of ander buitenaards dierenparadijs. 

Kathleen MEYS                                                       

 

 

Hallo allemaal,
 
Hierbij heb ik u het droevige nieuws te vertellen dat een van jullie pateintjes maandagavondis gestorven uiteraard veel te jong.
Saxo was nog maar net 5 maanden verhuist naar Dubai en voelde zich nu echt prima maar het heeft niet mogen duren.
Ze was helemaalhersteld van haar epilepsie maar blijkbaar zat er een andere reden toch achter.
Maar ze is rustig in haar slaap overleden.
Zo koppig en onafhankelijk dat Saxo kon zijn hebben we haar de eeuwige vrijheid gegeven en haar losgelaten in de woestijn.
Hopelijk zien we haar nog terug in een van haar negen kattenlevens.
Vaarwel Saxo en hartelijk bedankt voor al diegeen die ooit voor haar hebben gezorgd namelijk de Antwerpse keten voordierenbescherming in Schoten en ook Dierenartsen praktijk Plantijn (zeker ook aan dokter Sinnaeve).
 
Met vriendelijke groeten Katja en Filip Jacobs    

                                                                                       

 

 

Beste Linda,

Een 17 jaar geleden hebben wij bij U flodderke geadopteerd

Een kruising tussen terrier en yorkshier .

Spijtig genoeg heeft flodderke ons verlaten en is gecremeerd op 1 augustus . Wij hebben veel plezier gehad met haar heeft vreugde
Gebracht. Voor ons was het zoals een kind . We hebben veel verdriet
We hebben ze terug meegebracht in de urne en zo hebben we het gevoel
Dat ze terug thuis is.Linda bedankt dat we bij U terecht zijn gekomen we zullen dit nooit vergeten. We zijn nu te oud om nog een ander hondje
Wij willen wel altijd het asiel blijven steunen, want we weten dat Julie ER goed voor bent met vele vriendelijke groetjes van de fam Simonet en met nog veel verdiet

 

Aan al wie dit leest,

 
18jaar geleden besloten mijn man en ik om een hond uit jullie asiel te halen.
We stapten daar binnen en ik zei tegen mijn man: "ik wil gene zwarte"! Toen wandelden wij voorbij de hokken, toen zag ik hem, onze Blacky, hij kwispelde maar keek ons rustig aan met zijn oogjes.
En ik zei tegen m'n man: "dat is em"!
"Hoe"? Zei m'n man: "Ben jij kleurenblind? Dat is wel ne zwarte"!
We lachten, maar bleven bij onze beslissing en namen Blacky mee, hij was toen ongeveer 1 jaar oud.
 
In het begin was hij erg dominant tot we hem mee naar de hondenschool namen.
Onze 3 kinderen die heeft hij al vanaf hun geboorte aanvaard! Hij was heel speels en nooit was hij boos op onze kinderen, ook al deden die hem soms pijn door aan zijn staart te trekken, dan duwde hij hen met z'n snuit weg of grolde hij een beetje.
Ook heeft hij al een paar keer mee verhuist en is ook mee op vakantie geweest in Frankrijk.
 
Na vele jaren was het speelse er al af en sliep hij veel.
Maar bij de laatste verhuis toen was hij ondertussen al 18.5jaar dat was hem teveel.
Van ouderdom kon hij niet meer stappen en moesten we hem s'avonds naar boven dragen, de dierenarts gaf hem een cortisonespuit zodat zijn heupen en gewrichten terug mee konden.
Maar helaas begon hij veel vuil binnen te doen, zijn hart was al verzwakt en was hij doof en blind aan het worden, zelfs s'nachts begon hij te huilen.
Deze spuiten hebben we nog zeker 3x laten geven zodat we hem niet zouden moeten afgeven.
 
Maar spijtig genoeg op 3maart vond ik Blacky dood na mijn werk op de zetel. Het was een aangrijpende gebeurtenis.
Samen met onze kinderen hebben we afscheid genomen.
Hij zou deze maand 19jaar zijn geworden!
 
Blacky, je was onze trouwe vriend en zullen je erg hard missen, bedankt dat je deel uitmaakte van ons gezin en we zullen je nooit vergeten!!!
We hebben veel verdriet, maar je was een leuke hond!!!
 
Veel liefs Marc, Anja, Jarrick, Jody en Jerco Laurijssen.

 

 

 

QWEENA +29/10/2005

 

 

Mijn lieve lieve Qweentje,mijn Malamutti,  hield mijn hart de laatste weken vast omdat je zag dat het afscheid dichterbij kwam ... 

We zijn zo dikwijls gaan wandelen, zeker in de winter , aftellen tot er genoeg sneeuw lag , jij en Gismo trokken ons dan met de slee!                 plezier dat we dan hadden!!!!!

Als het goed weer was da gingen we langs de kant van het Albert kanaal zitten , even relaxen in de zon.....

Je was een unieke hond, en geen andere hond zal je kunnen vervangen, je was voor mij de hond die ik niet thuis kon houden( door mijn katten) ,      je was een lieve zachte knuffel .....

een kindervriend, vriend van alle asielmedewerkers en we zullen je allemaal missen!!!!

 x x x

 

  

 

GISMO + 19/02/2005

 

Gisteren (19/2) hebben we plots afscheid moeten nemen van onze trouwe asiel/huishond GISMO.

Hij was onze trouwe waker die samen met Qweena al jaren in het asiel bleef, vriend van alle asielmedewerkers.

Op hun hok stond 'opgepast gevaarlijke hond' !

's Nacht kon je zeker niet ongemerkt het asiel betreden, want dan deed hij zijn job' heel goed!

Hij ging graag mee wandelen -een echt voorbeeld aan de leiband- en was voor mij zeker een trouwe vriend en het zal een groot

gemis zijn telkens we in het asiel zijn en Qweena daar alléén zien zitten!

We zullen hem allemaal missen!

Linda