Beste,

In juli 2009 stapten wij bij jullie binnen, en vanaf het eerste moment dat we Froetske zagen, smelten we weg.
Zo'n lief, schattig mooi dutske. Ze had onze harten onmiddellijk veroverd.
Ze was een ongelooflijk prachtige, lieve poes.
Spijtig genoeg is ons Froetsie op 1 oktober 2011 gestorven :-( Veel te vroeg. Ze was nog zoooo jong.
Lieve lieve Froets het ga je goed daar op de regenboogbrug.
Speel, ren, geniet, ... nu maar verder samen met alle anderen die je voor zijn gegaan.
Dikke knuffel van ons, we missen je. Weet dat je voor altijd in onze harten zit.

Fam. Van den Eynde D.

 

 

 

 

Al een heel tijdje geleden hebben wij spijtig genoeg afscheid moeten nemen van een fantastisch lief katinnetje Lola.We hadden ze bij jullie uit het asiel gehaald als kitten toen ze 10 weken oud was.Het was echt een super super lieve poes.Maar het heeft niet lang mogen zijn.Op 20 juni van dit jaar is ze abrupt van ons weggenomen door een aanrijding voor onze deur.Ik en mijn man waren er kapot van, het is dus daarom dat ik er nu pas kan over schrijven.Wij troosten ons met de gedachte dat ze een kort maar zeeeeer gelukkig leventje heeft gehad.En nog eens bedankt voor de goede zorgen voor al die katjes die jullie toch een goede thuis geven.

Beste , 

In 1999 adopteerde ik een fantastisch kat van jullie , die ik tot op de dag van vandaag de naam KENZO heb gegeven.
Deze morgen heb ik haar echter moeten laten inslapen want een verschrikking is , kapot van verdriet.
Ik ga de zaken die ik van haar nog heb aan jullie schenken , kattenbak , eetbakjes , resten korrels enz.
Ik hoop dat jullie daar iets aan hebben , ik bezorg dit in de loop van komende weken
Groetjes ,
Hilde Van der Slijcken

 

Beste mensen van het asiel en lezers van deze site,

 

op 14 juli 1999 hebben wij bij jullie Kita, een mix Terrier, teefje van 10 maanden oud geadopteerd.  Wij bleken op deze korte periode reeds de derde eigenaar te zijn. 
Omdat ze in het begin, dat ze bij ons vertoefde,  vrij onhandelbaar was, hebben we haar laten testen in een hondenschool.  Hier bleek al snel dat Kita,  in haar prille leven door iemand
niet correct was opgevoed en behandeld.  Een half jaar hondenschool en thuisgewenning brachten een ongekende ommekeer teweeg in haar en ook ons leven. 
Zij heeft zich in al die jaren voorbeeldig gedragen op een speelse en lieve manier en ontpopt toe een echte princes.
Allemans vriend,  fan om mee te rijden in de auto en op reis te gaan.Niet zo lang geleden ben ik met haar nog even langs het asiel gegaan, gewoon om te tonen dat ze het goed stelde.
De tijd ontziet niets of niemand en meer dan spijtig genoeg moest ook onze lieve Kita dit ondervinden.
Op 8 november 2010 is ze, na een korte periode van ziekte (lymfeklierkanker) zachtjes ingeslapen bij onze dierenarts.  Kita is nu bij de regenboogbrug.  
Het is nu leeg achter in onze woning en achter in de auto.
Het is koud in ons hart en bij momenten is deze pijn ondragelijk.  Over al deze jaren heen hebben wij ontelbare mooie herinneren aan haar en van haar overgehouden
die ons door onze tranen heen laten kijken naar de toekomst.  Wij koesteren haar foto’s en een plukje haar, van haar steeds kwispelende staart.  Ze rust nu op een geheim plekje.
Langs deze weg wil ik de medewerkers van het asiel van harte bedanken om destijds onze Kita een derde kans te geven.
Ik weet zeker dat Kita in een nabije toekomst opvolging zal krijgen, doch om practische redenen is dit nu geen haalbare kaart. 
Als afsluiter plaats ik nog enkele foto’s van “Kita”, getrokken in de zomer van 2010.
Veel succes met met jullie engagement ten overstaan van dieren.
Groetjes Gino & Chantal

 

Beste asielmedewerkers

3 jaar geleden adopteerden we Lola, een bruine mix bull mastif/bordeaux dog. Het was een schat van een hond en de dikste vriend van Ergé onze Berner Sennen die we vorige zomer
onverwacht hebben verloren na een infarct bij de trimmer.We moeten nu spijtig genoeg meedelen dat ook Lola recent is overleden. Hij at een aantal dagen plots niet meer, enkel drinken ging nog.
De dierenarts kon geen ziekte vaststellen enkel werd geconstateerd dat zijn hartslag anders was dan zijn polsslag.Twee dagen later kwam ik van het werk en Lola kwam nog op de trap naar binnen
gewandeld, keek mij aan, ging liggen en hij begaf het.De dierenarts heeft nadien nog vastgesteld dat hij een hartafwijking had (aders en hartkamers verkeerdelijk verbonden)
en waarschijnlijk 5 jaar op één hartklep had geleefd. Nu moeten we weer wennen aan de stilte en de rust zonder hond in huis en in de tuin, wetende dat we twee kleine dochtertjes hebben.

We zullen zeker weer rondkijken binnenkort naar een nieuwe adoptiehond.
Groeten,
Familie Van Elst

 

 

Mevr Mertens,

 

September 1994 heb ik een pik zwaartpoedeldje geadopteerd in asiel Schoten wij hebben het Bieke genoemd, zij moet toen een jaar gewest zijn. De eerste twee dagen had zij een kleine ravage verricht. Dat verhaal heb ik nog in het boekje verteld.Van maandag 19-07-2010 is ons Bieke er nietmeer, wij hebben haar laten inslapen, zij was op. Ze was doof haar achterste poten konden nietmeer door artrose, en nog verschillende anderen kwaaltjes door ouderdom zij zal 17 zijn gewest zijn.De leegte dat zij achter laat is onbeschrijfelijk, wat zou ik ze toch nog eenmaal willen in mijn armen houden, maar dat kan nu nietmeer. Ik hoor, en zie ze overal hier in huis, ik weet dat het verdriet met den tijd zal verzachten, maar nu is het verschrikkelijk, mensen die huisdieren gehad hebben kunnen dat begrijpen.Waarom kunnen we zou van een dier houden? en soms meer pijn hebben met het heengaan van een dier als van een dierbaar familielid.?Als je niet weet wat onvoorwaardelijke Liefde is, kijk dan naar je hond, dan begrijp je wat dat betekend.of je nu oud, jong, lelijk, moei, alle kwallen van de wereld bezit, je hond neem je zoals je bent(misschien een kat ook maar heb daar geen ervaring van) ze stellen geen vragen, bekritiseren je nooit, de perfecte leraar.Bieke heeft me zoveel geleerd.Wat echt verschrikkelijk was, is de beslissing nemen om haar te laten inslapen. Wanneer doe je dat? moet ik nu voor God spelen? Had ik geluisterd naar de dierenarts dan was zij al over 3 maand ingeslapen. Wie had gelijk? en heb ik het nu goed gedaan? Ik zal het nooit weten, maar ik heb het gedaan voor haar, dat weet ik zeker.Wanneer je een dier in huis neemt besef je niet dat er ooit een dag komt dat je er afscheid moet van nemen, toch maar goed, je zou misschien nooit een dier in huis nemen om het  verdriet van het afscheid nadien.Maar ja als je angst hebt voor verdriet, dan kun je ook  geen geluk ervaren, dat ga samen. Ik wou dit even op schrijven en laten weten, dat ik door een diertje uit het asiel te halen, prachtige jaren heb gehad, 16 jaar lang, door het verdriet een geniet ik toch van de momenten dat ik samen met Bieke heb mogen beleven. In deze wereld waar alles jachtig is, geen tijd voor te leven, en je  kijk dan naar je hond en het oneindig geduld  dat zij laten zien, zij zijn er altijd voor je, en voor het hele gezin. Zo heb het ervaren met mijne hond Bieke

Bedankt Bieke, en hoop dat je nu heel vrolijk in de hemel kunt rond dartelen zonder pijn.

Blommaert Magali

 

 

Mevrouw Mertens,

 

Hierbij laat ik u weten dat ik mijn mechelse scheper CASSIE vanmorgend zachtjes heb laten inslapen.Ik adopteerde het teefje in jullie asiel als puppie van 8 weken oud (overeenkomst n° 2528 van 29/02/1996). Eind 2005 werden knobbeltjes in haar melkklierstreek waargenomen.Door haar 10 jarige leeftijd heeft de woekerende kanker zich heel langzaam uitgebreid.Ze bleef levendig, waakzaam en trouw tot enkele weken terug.Haar tumoren begonnen toen in razendsnel tempo uit te groeien.
De voorbije tien dagen waren een echte beproeving, zowel voor mijzelf als voor de kinderen.Straks is de school uit en moet ik hen het droevige nieuws vertellen.Met dank aan het asiel en in het bijzonder aan An Vanlingen,
dochter van collega-douanier in de Antwerpse haven.Zij bracht mij op de hoogte van de nest pas binnengebrachte mechelaars.Op dat moment verwerkte ik een inbraak in mijn huis.Het jonge diertje kon niet snel genoeg volwassen zijn om mij bescherming te bieden.Cassie heeft een gelukkig en lang hondenleven achter de rug.Nu is haar taak volbracht en mag zij nog voort over ons waken in een of ander buitenaards dierenparadijs. 

Kathleen MEYS                                                       

 

 

Hallo allemaal,
 
Hierbij heb ik u het droevige nieuws te vertellen dat een van jullie pateintjes maandagavondis gestorven uiteraard veel te jong.
Saxo was nog maar net 5 maanden verhuist naar Dubai en voelde zich nu echt prima maar het heeft niet mogen duren.
Ze was helemaalhersteld van haar epilepsie maar blijkbaar zat er een andere reden toch achter.
Maar ze is rustig in haar slaap overleden.
Zo koppig en onafhankelijk dat Saxo kon zijn hebben we haar de eeuwige vrijheid gegeven en haar losgelaten in de woestijn.
Hopelijk zien we haar nog terug in een van haar negen kattenlevens.
Vaarwel Saxo en hartelijk bedankt voor al diegeen die ooit voor haar hebben gezorgd namelijk de Antwerpse keten voordierenbescherming in Schoten en ook Dierenartsen praktijk Plantijn (zeker ook aan dokter Sinnaeve).
 
Met vriendelijke groeten Katja en Filip Jacobs    

                                                                                       

 

 

Beste Linda,

Een 17 jaar geleden hebben wij bij U flodderke geadopteerd

Een kruising tussen terrier en yorkshier .

Spijtig genoeg heeft flodderke ons verlaten en is gecremeerd op 1 augustus . Wij hebben veel plezier gehad met haar heeft vreugde
Gebracht. Voor ons was het zoals een kind . We hebben veel verdriet
We hebben ze terug meegebracht in de urne en zo hebben we het gevoel
Dat ze terug thuis is.Linda bedankt dat we bij U terecht zijn gekomen we zullen dit nooit vergeten. We zijn nu te oud om nog een ander hondje
Wij willen wel altijd het asiel blijven steunen, want we weten dat Julie ER goed voor bent met vele vriendelijke groetjes van de fam Simonet en met nog veel verdiet

 

Aan al wie dit leest,

 

18jaar geleden besloten mijn man en ik om een hond uit jullie asiel te halen.

We stapten daar binnen en ik zei tegen mijn man: "ik wil gene zwarte"! Toen wandelden wij voorbij de hokken, toen zag ik hem, onze Blacky, hij kwispelde maar keek ons rustig aan met zijn oogjes.

En ik zei tegen m'n man: "dat is em"!

"Hoe"? Zei m'n man: "Ben jij kleurenblind? Dat is wel ne zwarte"!

We lachten, maar bleven bij onze beslissing en namen Blacky mee, hij was toen ongeveer 1 jaar oud.

 

In het begin was hij erg dominant tot we hem mee naar de hondenschool namen.

Onze 3 kinderen die heeft hij al vanaf hun geboorte aanvaard! Hij was heel speels en nooit was hij boos op onze kinderen, ook al deden die hem soms pijn door aan zijn staart te trekken, dan duwde hij hen met z'n snuit weg of grolde hij een beetje.

Ook heeft hij al een paar keer mee verhuist en is ook mee op vakantie geweest in Frankrijk.

 

Na vele jaren was het speelse er al af en sliep hij veel.

Maar bij de laatste verhuis toen was hij ondertussen al 18.5jaar dat was hem teveel.

Van ouderdom kon hij niet meer stappen en moesten we hem s'avonds naar boven dragen, de dierenarts gaf hem een cortisonespuit zodat zijn heupen en gewrichten terug mee konden.

Maar helaas begon hij veel vuil binnen te doen, zijn hart was al verzwakt en was hij doof en blind aan het worden, zelfs s'nachts begon hij te huilen.

Deze spuiten hebben we nog zeker 3x laten geven zodat we hem niet zouden moeten afgeven.

 

Maar spijtig genoeg op 3maart vond ik Blacky dood na mijn werk op de zetel. Het was een aangrijpende gebeurtenis.

Samen met onze kinderen hebben we afscheid genomen.

Hij zou deze maand 19jaar zijn geworden!

 

Blacky, je was onze trouwe vriend en zullen je erg hard missen, bedankt dat je deel uitmaakte van ons gezin en we zullen je nooit vergeten!!!

We hebben veel verdriet, maar je was een leuke hond!!!

 

Veel liefs Marc, Anja, Jarrick, Jody en Jerco Laurijssen.